Gönüller kararıyor, her yer bataklık,
Seyre dalmış insanlar, öylece alık alık.
Ne sabaha uyanır, nede olur akşamlık,
Sözleri yıkar kalpleri, her kelimesi hamlık,
Unutmuş insanlığı, nerde kalmış adamlık,
Dil’i Hâk-kı söylemezde, fakat olmuş yağdanlık,
Haksızlığa susar da, birde taslar adamlık.
Ruhsuz bedenler, solgun kaldırımlarda,
ne kadarda kalabalık,
Vitrinlerin önünde öylece bakakalır,
düşüncesi beş paralık.
İşini hakkıyla görmezde, sanır her yer arpalık,
Zalime karşı suskunda, mazluma küheylan,
Kendince bunu bilir adamlık.
Selamı sabahı kesip atmışta,
Bu devirde olur mu akrabalık,
Kendini ise vazgeçilmez sanıyor,
Oysa vazgeçilmezlerle dolu mezarlık.
Zirvelere çıkmak İçin ne herzeler yer durur,
Taptığı dünya sıradanlık,
O, binbir hesap yaparken,
Oysa hayat bir anlık.
Tatlı düşler peşinde koşar dururda,
Bilmez ki bu hayat imtihanlık,
Ne mağdura, ne mazluma duymaz yakınlık,
Onun İçin tek değerdir, cüzdanlardaki kalınlık.
Güçlüye ram olurda, mazluma sırtın döner,
Bilmez ki bu yüzden ne ocaklar söner,
Çünkü yakalandığı, amansız bir hastalık.
Hasta olduğunu bilmez dururda,
Bir parça yem peşinde,
Her yeri sanır samanlık.
Menfaatin yoksa eğer der, siyasetle uğraşman olur aptallık,
Herkes onun arkasından söverken,
Oysa o kendini sanır uyanık.
Hile hurda, yalan dolan değil ki akıl işi,
Kendini hüsrana sürükler mi akıllı kişi,
Buna rağmen yapıyorsa hala küstahlık,
Ne yazık ki, onun aklı biraz danalık,
Koydun mu önüne kırık arpayı, onun için seyran olur samanlık.
Cehalet galip gelmiş insana,
Herkes kendisine kurmuş kırallık,
Ne er de kalmış adamlık,
Ne Kadın da kadınlık,
Bir bilmece gibi damarlarda, dolaşıyor şeytanlık.
Yeter ki Hâk olanı söyleme ona,
Tam olursun ona kafalık,Akıllı sanırda yaptıklarını, kendine hiç yakıştırmaz aptallık,
Batıl İçin kürsüleri inletir, hak söylemeye gelince kelimeler tutsaklık,
Zalimler tepişirken mazlumların sırtında, onların derdi ise kuru davalık.
Yol bilmezler insana oldu yoldaşlık,
Çürüdü direkler, çöktü gardaşlık,
Nerede o eski güzelim arkadaşlık,
Yenildik ey yarenler,
Dünyaya ram olmuş nice gönüller,
Çünkü her cephede çöküyor insanlık.
Kendine gel ey insanlık,
Fayda vermez son pişmanlık.
