Siyasette en acı manzara; altındaki koltuk çekildiğinde geriye hiçbir şeyi kalmayan, makamıyla var olup makamıyla yok olan o hırslı siluetlerdir. Bugün siyasetin en büyük krizi, ne ekonomi ne de bitmek bilmeyen bürokratik zorluklardır; asıl kriz, koltuğa yapışarak güç zehirlenmesi yaşayanlardır. Gücü elinde tutma arzusu bir kez saplantıya dönüştüğünde, insanı insan kılan erdemler, vicdani sorumluluklar ve millete hizmet vaatleri o gösterişli deri koltukların arkasında birer birer yol olur. Çünkü bilirler ki, manevi derinliğini ve ahlaki değerlerini kaybeden bir yönetici için o koltuk bir hizmet aracı değil, kendi içsel boşluğundaki ezikliği gizlemeye çalıştığı zavallı makyajdır.
Bu koltuk bağımlılığı, sadece siyasi bir hırs değil; psikolojik bir körlük ve manevi bir çürümedir. Koltuğa bağlananlar, zamanla etraflarında sadece kendi duymak istediklerini söyleyen bir şakşakçılar ordusu biriktirirler. Halkın feryadı, sokakların gerçeği ve vicdanın sesi bu kalın duvarları aşamaz olur.
Ahlak ve maneviyattan yoksun bir güç, sahibini ebedi bir doyumsuzluğa mahkum eder. Oysa büyüklerimiz bize makamların birer ateşten gömlek olduğunu, asıl büyüklüğün ise "halka hizmet Hakk'a hizmettir" düsturu olduğunu öğretir. Ancak bu kişiler öyle bir kendilerini kaybederler ki ne Hakk, ne halk onlar için bir önem arz etmez.
Siyasetçilerin unuttuğu en büyük gerçek şudur: Koltuklar geçici, ahlaki miras ise kalıcıdır. Tarih sayfaları, altındaki güce aldanıp firavunlaşan ama bugün adları bile hatırlanmayan siyasetçilerin çöplüğüyle doludur.
Siyaset, kaybolan ahlaki ve manevi değerlerini yeniden bulmak zorundadır. Koltuk peşinde olanlar aslında bir hizmete değil, bir ateşe doğru koştuklarının ve bu uğurda kırdıkları onlarca kalbin, çıkardıkları fitnenin hesabını vermekle karşı karşıya kalacaklardır…
Fani dünya hayatınız bittiğinde ise mezar taşınızda kapılarınızdaki ünvanlarınız değil yalnızca isminiz kalacak, önemli olan isim de o mermerdeki değil insanların kalbinde bıraktığınızdır!
Emir İhsan KAM
19.06.2026
