Siyaset tarihimiz renkli sahneler, beklenmedik virajlar ve ilkesiz adımlarla doludur; ancak son dönemde şahit olduğumuz stratejiler, siyasi etiğin geldiği noktayı gözler önüne sermek konusunda adeta ibretlik örneklerdir. Kapalı kapılar ardında yapılan siyasi pazarlıklar, "muhalefetten belediye başkanı transfer etme" şovları ve tüm bunların üzerine ince mesaj verildiği düşünülen videolar... Üstelik fonda yükselen o asil tını: İzmir Marşı.
Peki, marşların coşkusuyla örtülmeye çalışılan o acı hakikat nedir? Seçilenlerin rozet değiştirme yarışına girmesi ve iktidarın bunu bir zafer edasıyla pazarlaması, halkın iradesine yapılan açık bir saygısızlık değil midir? Hele ki Ak Partiye geçene kadar o dağların pislik içinde gösterilmesi transfer olan şahsa bir hakaret değil midir? Alkışladığına göre değil demek ki!
Sandık, seçmenin siyasetçiye verdiği beş yıllık bir emanettir. Vatandaş sandık başına gittiğinde sadece bir isme değil; o ismin temsil ettiği teamüllere, vaatlere, partiye ve çizgiye oy verir. Bir belediye başkanı o koltuğa tek başına kendi ismiyle değil, kendisini aday gösteren partinin logosu ve arkasındaki seçmen kitlesinin desteğiyle oturur.
Hal böyleyken, seçildikten kısa bir süre sonra "siyasi iklim öyle gerektirdi" diyerek iktidar saflarına geçmek veya bunun pazarlığını yapmak, en hafif tabirle seçmen iradesini hiçe saymaktır. Rozet takma törenlerinde atılan gülücükler, havada uçuşan iddialı sloganlar ve fonda çalan marşlar; sandıkta tecelli eden milli iradenin gasp edildiği gerçeğini değiştiremez. İlkesizliğin adı "hizmet sevdası" olarak yutturulamaz.
Hangi dağda çiçek açacak?
Pazarda fileler dolmuyor, emekli açlık sınırının altında yaşam mücadelesi veriyor. Gençler, ellerinde diplomalarıyla geleceklerini yurt dışında arıyor; işsizlik ve umutsuzluk dalgası her geçen gün büyüyor. Atanamayan öğretmenler, kuryelik yaparken yaşamını yitiren eğitimli gençler bu ülkenin kanayan yarası olmaya devam ediyor. Geleceğe hazırlanan öğrenciler ilim yuvalarında katlediliyor!
Halkın gündemi geçim, ay sonunu getirebilmek ve insanca yaşayabilmekken; iktidarın ve siyaset kurumunun gündemi "transfer borsası" kurmak, sayısal çoğunluk kurgulamak ve PR videolarıyla göz boyamaktır. Borsa demişken şu anda mevcut iktidarın son dönemlerdeki en iyi icraatı da borsa gibi duruyor!
Bir ülkede adalet mekanizması zedelendiğinde, mülakat adı altında torpil mekanizması tıkır tıkır işletildiğinde ve liyakat rafa kaldırıldığında ne ekonomi düzelir ne de toplumsal huzur kalır. Yıllarca KPSS’ye çalışıp derece yapan gençlerin mülakatlarda elendiği, makamların yeteneğe değil sadakate ve üyeliğe göre dağıtıldığı bir düzende, siyasi transferlerle güç gösterisi yapmak halkın vicdanını kanatmaktan başka bir işe yaramaz.
Kurtuluş Savaşı’nın, bağımsızlığın ve milli mücadelenin simgesi olan İzmir Marşı’nı, siyasi şovlara ve parti transferlerine dolgu malzemesi yapmak ise ahlak sınırlarının dışındadır!
Siyaset, insan transfer ederek koltuk çoğaltma sanatı değildir; halkın boş tenceresine aş, işsiz gencine umut, adalet arayanına sığınak olma gayretidir. İzmir’in dağlarında çiçekler elbette açar; ancak ilkesizliğin, adaletsizliğin ve yoksulluğun hüküm sürdüğü bir düzende, hiçbir kurgu video klibi halkın vicdanından yükselen o sessiz çığlığı bastırmaya yetmeyecektir. Sandık günü geldiğinde vatandaş, takılan rozetleri değil; hiçe sayılan oyunu ve çalınan geleceğini hatırlayacaktır.
