Türkiye bugün, sadece ekonomik bir darboğazın değil derin bir sosyal çürümenin pençesinde kıvranıyor. Her gün gazete manşetlerinde, sosyal medyada "bu kadarı da olmaz" dediğimiz ne varsa, ertesi gün daha beteriyle karşılaşıyoruz.
İlgili kurumların yetkilileri ise bu olaylar karşısında ‘’Görmedim, Duymadım, Bilmiyorum’’ oyunu sergiliyorlar.
Ancak bizler görüyoruz, duyuyoruz ve bu gidişatın sonunun uçurum olduğunu biliyoruz.
Türkiye’nin sokaklarında yükselen feryat, artık sadece bir asayiş meselesi değil, topyekûn bir sosyal çöküşün habercisidir. Toplumun sosyal çürüme dediği, uyuşturucu çetelerinin cirit attığı, ahlaki değerlerin yerle yeksan olduğu bu tabloda asıl sorun; dümende oturanların ekonomik hatalarının bedelini halka ödetmeye çalışırken bu yangını film izler gibi seyretmesidir.
Bugün Türkiye’de kurumlar, liyakatten uzaklaşmanın ve siyasi talimat beklemenin bedelini vatandaşa ödetiyor. Sokaktaki suçlu, "nasıl olsa ön kapıdan girer, arka kapıdan çıkarım" diyorsa; uyuşturucu satıcıları okul önlerine kadar girebiliyor, okullar silahla basılabiliyor, sokaklar çete savaşlarının merkezi haline geliyorsa burada kurumların görevini yapmadığı gerçekliği vardır.
Adalet mülkün temelidir ancak bugün o temel sarsılıyor. Adalet, yargının bağımsızlığını ve caydırıcılığını bir kenara itip, olaylar sosyal medyada infial yaratınca harekete geçen bir sistem haline gelmiş durumda.
Kolluk kuvvetlerimizin özverili çalışmaları, ne yazık ki yukarıdan gelen siyasi talimatlar ve yanlış yasal düzenlemelerle sekteye uğratılıyor.
Bakanlıklar, toplumun ahlaki çöküşüne karşı günü kurtarmaya çalışan çözümlerle vakit kaybediyor.
İktidar sahipleri, ekonomik krizin yarattığı ahlaki tahribatı, aile yapısının parçalanmasını ve suçun sıradanlaşmasını görmezden gelemez! Sorumluluktan kaçamaz!
Devletin kurumları siyasetin arka bahçesi olmaktan çıkarılmalı, liyakat esas alınarak suçla ve ahlaksızlıkla tavizsiz mücadele eden mekanizmalar çalışır hale getirilmelidir.
Suçlunun elini kolunu sallayarak gezdiği bir düzende huzur olmaz. Güçlünün haklı değil, haklının güçlü olduğu bir hukuk sistemi kurulmalı, cezalar caydırıcı hale getirilmelidir.
İktidar, toplumun hassasiyetlerini sadece seçim dönemlerinde hatırlamayı bırakmalı; İstanbul Sözleşmesi artığı uygulamalardan, aileyi yıkan yasalardan, ahlak ve maneviyatı dışlayan eğitim politikalarından ve güçlünün haklı olduğu adalet sisteminden vazgeçmelidir.
Görmezden gelerek, duymazdan gelerek ve bilmiyoruz diyerek bu vebalden kurtulamazsınız. Türkiye’nin ihtiyacı olan şey, üç maymunu oynayan bir yönetim değil; hak ve adaleti ayağa kaldıracak, kurumlara yeniden can suyu verecek ‘’Milli’’ bir iradedir.
